Vyf Kerse vir ‘n Facebook-Vriendin

candles

 

Kerse het deur die eeue heen verskillende betekenisse vir verskillende mense gehad. Soms is die kers romanties, soms ‘n teken van spiritualisme, soms om te onthou en soms, soos vandag, net om te sê ek dink aan jou. Maar soos gewoonlik span ek die kar voor die perde in. Eers ‘n bietjie geskiedenis, sodat almal kan verstaan hoekom hierdie vyf kerse my so na aan die hart lê.

Vandag, presies een jaar gelede, het ek met verwondering na die foto’s gekyk wat my Facebook-vriendin op haar profiel gelaai het. Sy het pas ‘n nuwe ouma geword van die mooiste babadogtertjie met ‘n vol gesiggie en hemelblou ogies. Ek het saam met haar gejubel en met oopmond na die nuutste wonderwerkie gestaar, want sien, ek was ook op pad om ‘n splinternuwe ouma te word. Elke foto wat sy gelaai het om met die res van die wêreld te deel het ek bewonder en gedink ek verstaan hoe trots sy voel, hoe vol haar hart moet wees.

Ek was verkeerd. Eers toe ek net meer as vier maande gelede my eie kleindogter in my arms gehou het, het ek regtig verstaan. Geen mens wat nie self ‘n ouma is nie, kan daardie oombliklike volheid in jou hart, daardie byna bo-menslike liefde wat bot, bloei en jou hele wese volrank, verstaan nie —nie regtig nie. Die oomblik wat die besef deurdring dat hierdie volmaakte, Godgegewe geskenk, deel is van jou eie liefde eerstens vir die pa van jou dogter en tweedens daardie onbreekbare, onverskrokke liefde wat ‘n ma vir haar kind het. En jy besef jy is sandkorreltjie klein en jy kruip jou knieë nerf-af om te probeer dankie sê terwyl jy weet die ses-en-twintig letters van die alfabet sal nooit genoeg woorde kan saamflans nie.

Hierdie twee prag-kinders het saam gegroei en ontwikkel vir meer as vier maande en elke foto was ‘n plesier om te bestudeer. Sjoe, maar sy het groot geword van die eerste foto wat ek gesien het en ouma lyk so gelukkig soos net ‘n ouma kan wanneer sy haar kleindogter vashou. Ek het asem opgehou vir die aankondiging dat sy haar eerste treë gegee het.

elena

Maar op 31 Julie 2014 lees ek die mees ontstellende berig. Die Here het Elena kom haal en my Facebook-vriendin is stukkend. Deur die trane probeer ek my indink hoe sy moet voel, maar die seer is heeltemal te veel. Ek WIL nie weet nie en steeds brand die hartseer ‘n gat in my bors. Sê nou dit was Liyane? Sal ek dit ooit kan verwerk? Kan enige iemand dit verwerk? Elf maande oud en so pragtig en gesond. Ek wil skree en skel en vra WAAROM? Waarom ‘n onskuldige kind wat deur almal om haar liefgehad was, gekoester was en so welkom was? Kyk hoeveel ander kinders word verwaardloos, is onwelkom, word mishandel. Hoekom dan nou hierdie enetjie so voor haar tyd neem?

My Facebook-vriendin se pyn is duidelik, skerp en soos ‘n vlam wat deur haar normaalweg vrolike insette skroei. Elke keer wil ek vir haar sê ek verstaan. Maar ek verstaan NIE. Niemand kan nie. Tensy dieselfde smeltkroes vir jou gedeel was, sal jy nie verstaan nie. En ek huil weer omdat ek nie die woorde het om te sê ek is jammer nie, om te sê ek bid elke aand vir jou as ouma nie. Woorde wat so dor klink soos die woestyn op ‘n wolklose dag.

So vandag steek ek nie net een kers aan vir Elena nie—ek steek vyf aan. Elena, want al het ek haar nooit self ontmoet nie, voel dit asof ek haar ken deur haar ouma. Irene, want geen jong moeder verdien hierdie hartseer wat aan haar uitgedeel is nie. Edmundo, want jy het al op skool my hart gesteel as vriend vir my seun, Oupa Ferreira, want daardie hart moet in stukke wees en nou moet hy sterk wees vir die res. Laaste en belangrikste, vir Ann, want al het ek nie woorde nie, hierdie ouma-seer het baie meer as ‘n pleister nodig.

Hierdie lirieke sê dit so mooi:  Daughty – Gone Too Soon

Wanneer Mens Moet Oor Begin

 

Dis nou wat gebeur as jy vir maande lank te besig is om aan jou weblog aandag te gee. Jy verander jou vonkposadres en siedaar, jou ‘hosting’ se vervalkennisgewing bereik jou nie—jy verloor jou hele bloomen blog. Nou ja, huil gaan nie help nie, so mens begin maar voor.

Vir diegene wat my nog nie ken nie, my naam is Yolande Pienaar en ek skryf stories. Natuurlik verskil mense se opinies oor hoe goed of sleg die stories geskryf is en dis okei, want dis nou ongelukkig iets waaroor ek geen beheer het nie—skryf moet ek skryf. Die boeke wat tans te koop is, is te vinde op die bladsy genaamd Boeke deur Yolande Pienaar indien iemand belangstel.

Ek hou van stories wat mens die ligter kant van die lewe laat sien, want wraggies, die alledaagse lewe het genoeg van sy eie kwaad. So ja,  ek hou van humor en ek glo die liefdesverhaal-genre leen hom by uitstek daartoe om die simpel goed wat mens elke dag aanvang uit te buit in ‘n storie. (En ek is oud genoeg om baie van daardie idiotiese dinge self te ervaar het.)

Op hierdie blad gaan lesers in die toekoms so ietsie van alles kry—van  nuutgepubliseerde liefdesverhale in Engels en Afrikaans tot ‘n alledaagse gerammel oor die stampe en stote van die lewe. Hierdie is tog ‘n web-joernaal so, anything goes.

Tussen ons, het julle gesien hoe klim die Suid-Afrikaanse skryfster Marie Dry se boek Alien Mine deur Amazon se topverkoperlyste? Die boek is skaars ‘n week op die rakke en tans 369 ste op die VSA webwerf se topverkopers!

 

 

In a bleak future where government systems are breaking down and lawless bands of men terrorize the country, botanist Natalie Hanson fears for her life and hides in a cave in the Rocky Mountains. When she is captured by human raiders, a fierce alien appears and slays her attackers. Natalie is now held captive in her own cave by the sexy and striking alien commander, Zacar, who informs her that she will be his breeder. Natalie soon realizes that these aliens worship strength. So what will happen when Zacar finds out she has severe asthma?

Totsiens tot ‘n volgende keer.

Skrywer